Een stoffig jaaruiteinde

Over de stad ligt een dichte sluier van heel fijn Sahara zand; het is de tijd van de Harmattan, een droge en stoffige wind vanuit de Sahara waar de zon nauwelijks doorheen komt. Het is dan ook een stuk koeler, maar de ramen kunnen helaas niet open want dan komt het stof ook in huis.

The Harmattan is blowing over the city and leaves behind a layer of dust and fine sand, covering everything. The haze brings in cooler air but the windows have to stay closed to prevent the dust from coming into the house.

Harmattan haze in the morning light

Het is dus een goed moment om het jaar af te sluiten en de biezen te pakken, even voor een paar weken naar huis, naar Nederland. De afgelopen 3 maanden in Accra zijn een verwarrende tijd geweest. Er zijn zoveel tegenstellingen tussen arm en rijk, cultuur en economie. Ik zal er voor mijzelf een balans in moeten vinden.

Time to pack my suitcases and go back home, to Holland. The past 3 months have been an emotional rollercoaster; there are so many contrasts between rich and poor, in cultures and economy. I will have to find a balance for myself within all of it.

Het maken van foto's vind ik steeds lastiger worden. Waarom wil ik ergens een foto van maken? Is het de armoede die ik wil laten zien? Veel mensen zijn er niet van gediend; je neemt hun iets af als je ze fotografeert. Hieronder een kleine impressie van de afgelopen paar weken. Mijn kinderen waren overgekomen uit New York en Londen en samen hebben we een paar plaatsen bezocht in Ghana.

I'm starting to find taking pictures increasingly awkward. Why do I want to document the things I see around me? Do I really want to show the poverty in which some people live? Many don't like to be photographed as it takes away part of their soul. Below is an impression of the last couple of weeks when my kids came to visit us from New York and London. We went to a few different places in Ghana.

Langs alle wegen lopen mensen, zelfs langs de snelwegen waar auto's met een rotvaart overheen denderen.
Everywhere along the roads people walk with all kinds of items on their heads, even along the highways where cars drive past at high speed.

De kleurrijke doeken die de vrouwen dragen, het fruit en de vlaggen geven kleur aan de grauwe omgeving.
The colourful fabrics, fruits and flags give colour to the dusty country side.

Market near Koforidua

Elmina

Cape Coast

Children in a fishing village near Axim

Drying cocoa beans at Bosomtwe Lake

At least there is music!

Graveyard

Horse riding along fishing boats at Bosomtwe Lake

Live pangolin and snails for sale along the highway

In februari ben ik weer terug en dan gaan we weer met frisse moed er tegen aan!

I'll be back in February with renewed energy!

De allerbeste wensen voor 2016

Wishing you a wonderful 2016!

Hilde

Fresh air in Pichilemu

@ the souvenir shop of Viu Manent Winery

Nog een keertje, echt voor de allerlaatste keer, want we komen hier echt nooit meer terug...

Hoewel... zeg nooit nooit!

Omdat de luchtvervuiling boven Santiago afgelopen weekend erg hoog was, zijn we even een nachtje richting de kust gegaan. Even frisse lucht happen, lekker eten en rondkijken

For the very last time, because we are quite sure we will never come back again

in this part of the world, but never say never!

Last weekend the smog above Santiago was really bad, so we decided to escape the city and drive up to the coast one more time. To breath fresh air, eat good food and enjoy the scenery

Convenience store @ Lolol called OMG!  ;)

 

Sunset @ Pichilemu

Fresh morning air @ Pichilemu

Green and black rocks at the shoreline

Only the two of us at the black lava beach

Buying sweets @ Punta de Lobos

Knitting for the surfers @ Punta de Lobos

Looking out over the sea and surfers @ Punta de Lobos

Almost back home, buying cheese, tomatoes and oranges along the highway

Ik ga Chili missen

De natuur is zo mooi en afwisselend en de mensen die we tegen komen zijn aardig

Het stemt mij weemoedig afscheid te moeten nemen

en niet te weten wat de volgende plaats ons zal bieden

Maar ik ben ook heel blij dat ik dit land een heel klein beetje heb mogen leren kennen

I am going to miss Chile

with it's stunning nature and kind people

I feel melancholy for what I leave behind

and not quite knowing what the next place has to offer

I am glad I've had the opportunity to get to know this country just a little bit more

Groetjes, Hilde

Rapa Nui, final day

Op onze laatste dag op Paaseiland ruilen we de fietsen om voor een autootje en rijden naar Anakena.

We zijn vroeg en op de twintig kilometer die we moeten afleggen komen we helemaal niemand tegen. Anakena is de plaats waar -naar men vermoedt - de oorspronkelijke bewoners rond 1200 aangekomen zijn. Het is het enige stukje strand. Ook hier staan imposante beelden op een rij met hun rug naar de zee.

On our final day at Easter Island we exchange our bikes for a car and travel to Anakena. During the early morning hours it seems we are the only ones on the road.

It is said that at Anakena the aborigines set foot on the island, at about 1200 CE. This is the only part of the coast line that has a beach. You can also find a row of huge statues here, facing inland.

We volgen onze weg langs een smal maar prima aangelegd landweggetje, nu langs de noordkust,

naar de Ahu Tongariki. Het weer slaat om en het begint te regenen 

We continue our trip along the north coast towards the Ahu Tongariki. 

The weather changes and it starts to rain

 Een buizerd rust even uit op de rug van een paard

A buzzard takes a break on the back of a horse

Prachtige kleuren langs de kust

 Incredible colours along the coast

 De Ahu Tongariki is de grootste groep van beelden op het eiland. Hier komen we voor het eerst wat meer  toeristen tegen (alhoewel het nog altijd erg rustig blijft). Bij alle beeldengroepen geeft een ruime kring van stenen aan tot hoe dichtbij je kan komen en ook hier is dat het geval.

The Ahu Tongariki is the largest group of statues on the island. Only here we see a large group of tourists, unlike those we saw on other days, but is not too crowded. As with all the other groups of ahu statues, we are not allowed to come too close. A ring of stones keeps all tourist at a decent distance.

Hierna komen we bij een groeve, Rano Raraku, waar beelden in verschillende stadia van afbouw te zien zijn. Het geeft de indruk dat de mensen er hier van de ene op de andere dag ineens mee opgehouden zijn. Zo van: "ik heb nou geen zin meer en laat die troep maar liggen". Maar het geeft ons daardoor juist een heel goed inzicht wat een enorm werk het geweest moest zijn. 

 Our next stop is the Rano Raraku Quarry, where statues lay around, as if they are still 'under construction'. This gives us a good insight in the enormous work the stone carvers achieved in those days

In the background the line of statues of Tongariki

 I found my roots!

 The entrance to the quarry

 woodcarver making a souvenir 

Bij het verlaten van dit gedeelte van het park kreeg ik het aanbod

om bij deze man in zijn tent te komen wonen... ;-)

At the nearby exit of the National Park this guy asked me to come

 and live with him in his tent... ;-)

Een laatste blik op dit prachtige eiland, 5000km van Chili vandaan

A last glance at this beautiful island, 5000km away from Chile

Een prachtige herinnering gaat met ons mee naar huis

A beautiful memory comes back home with us

Groetjes, Hilde en P